در اين رابطه وقتي كسي كالاي خود را در اينترنت معرفي و عرضه مي‌كند و بيننده‌ها در سايت وارد مي‌شوند و شرايط و كيفيت و قيمت نوشته شده را مي‌بينند و ok مي‌كنند، فرمي براي امضا آماده است و روي يك متن با هم توافق مي‌كنند و در اين شرايط بايد قرارداد را امضا كنند. يك نفر از اين طرف و ديگري ازآن طرف بايد امضاكند و چون فضا واقعي نيست كه بخواهند با هم ارتباط نزديك و تنگاتنگ و محسوس داشته باشند، ابزاري مي‌خواهد كه طرفين به هم اعتماد كنند و مطمئن شوند طرف مقابلشان واقعا مي‌خواهد معامله كند و كلاهبردار نيست. بنابراين براي اين كه افراد بتوانند در فضاي مجازي به هم اعتماد كنند، امضاي ديجيتال يا الكترونيك بايد ايجاد و تعريف شودكه در ذيل اين قراردادها حك شود. طرف معامله وقتي با كليدي كه در اختيارش قرار مي‌گيرد آن را كنترل كرده و از صحت آن اطمينان حاصل كرد، پول يا جنس را مي‌فرستد تا معامله انجام شود.

در واقع استفاده از امضای دیجیتال سندیت و اعتبار ویژه‌ای به یک سند می بخشند. وقتی که هر فرد دارای یک کلید خصوصی در این سامانه است با استفاده از آن می‌تواند سند را امضا کرده و به آن ارزش و اعتبار داده و سپس آن را ارسال کند. اهمیت ایجاد اطمینان قطعی و محکم برای شخص دریافت کننده پیام دربارهٔ صحت ادعای فرستنده در برخی از انواع انتقال اطلاعات مانند داده‌های مالی به خوبی خود را نشان می‌دهد و اهمیت وجود امضای دیجیتال درست را بیش از پیش به نمایش می گذارد.